Mehmet Zaman Saçlıoğlu, gündelik olanın içindeki tekinsizliği ve insan ruhunun kaçınılmaz yalnızlığını işlediği Beş Ada’da okuru tanıdık olduğu kadar rahatsız edici bir dünyaya davet ediyor.

Bu adalarda zaman alıştığımız gibi akmaz. İnsanlar konuşmak yerine susar, hatırlamaktan çok unutmayı dener. Korkular, suçluluk hissi ve huzursuzluk görünür hale gelir. Her öyküde bir eşik vardır: Geçilirse geri dönülmeyen, geçilmezse insanın içini kemiren; göz ardı edilmesi mümkün olmayan bir eşik. Öykülerin kahramanları da bu eşikte; suç ile masumiyet, kaçış ile yüzleşme arasında durur.

Beş Ada’da bastırılmış anılar gün yüzüne çıkıyor, gerçek ile hayal arasındaki kapandığı sanılan kapı yeniden aralanıyor. Her ada bir hesaplaşma, her öykü insanın kendisiyle baş başa kaldığı bir sınır haline geliyor.

Hiç konuşmasanız da aklınızdan geçirdiğiniz her şey duyulacak. Siz, sonsuza dek yürüyeceksiniz. Duyulmasını, bilinmesini istemediğiniz şeyler siz anımsayınca duyulacak. Duyulmaması için anımsamamanız gerek. Oysa insan bir kez anımsamaya başlarsa gizlediklerini, beyninin içine giren kurt onu kemirir, yeni korkular, daha büyük, daha dehşetli korkular, en olmayacak düşünceler, günahlar, suçlar yaratır.



Mehmet Zaman Saçlıoğlu, Beş Ada’da alışılagelen öykü kitaplarından farklı bir toplamla çıkıyor okur karşısına. Her biri tek başına varolma, yaşama gücüne sahip öyküler, yan yana geldiğinde ayrı bir bütünlüğü ve boyutu sergiliyor. Okuduğunuzda bunun bir rastlantı değil, yazarın seçimi olduğunu göreceksiniz. Biri, kitabın başında, öbürü sonunda yer alan, sanatsal yaratı ve bilimsel arayışa ilişkin iki masal, kocaman bir parantezin iki ucu sanki.
Nursel Duruel